Το Ακρωτήριο του Φόβου
Για πολλούς αιώνες, το Ακρωτήριο Μποζαντόρ αποτελούσε για τους Ευρωπαίους θαλασσοπόρους ένα από τα πιο φοβερά όρια του γνωστού Ατλαντικού. Βρισκόταν νοτιότερα από τις ακτές του σημερινού Μαρόκου, στη Δυτική Σαχάρα, και είχε αποκτήσει σχεδόν μυθική φήμη. Ήταν γνωστό στους Πορτογάλους ως Cabo do Medo, δηλαδή Ακρωτήριο του Φόβου. Οι ναυτικοί πίστευαν πως στα νερά του χάνονταν ολόκληρα πλοία, πως τα μεγάλα κύματα, οι ύφαλοι και τα άγνωστα ρεύματα τα οδηγούσαν στην καταστροφή, ενώ οι μεσαιωνικές φαντασίες μιλούσαν για τέρατα, θάλασσες που έβραζαν και περιοχές από όπου κανείς δεν επέστρεφε. Το να πλεύσει κάποιος πέρα από το Μποζαντόρ φάνταζε τότε σαν αποστολή αυτοκτονίας.
Στις αρχές του 15ου αιώνα, ο Πορτογάλος πρίγκιπας Ερρίκος, ο οποίος έμεινε γνωστός στην ιστορία ως Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος, άρχισε να ενθαρρύνει αποστολές κατά μήκος των δυτικών ακτών της Αφρικής. Ένας από τους πρώτους μεγάλους στόχους ήταν η υπέρβαση του Ακρωτηρίου Μποζαντόρ. Ύστερα από χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών, το 1434 ο Ζιλ Εάνες κατάφερε τελικά να το περάσει, γκρεμίζοντας έναν από τους ισχυρότερους φόβους της μεσαιωνικής ναυσιπλοΐας. Το επίτευγμα αυτό ήταν μια αποφασιστική νίκη απέναντι στον φόβο του αγνώστου. Μετά το 1434, ο δρόμος για την πορτογαλική εξερεύνηση των νοτιότερων ακτών της Δυτικής Αφρικής άνοιξε. Τις επόμενες δεκαετίες, οι Πορτογάλοι θαλασσοπόροι θα προχωρούσαν ολοένα και νοτιότερα, μέχρι τον περίπλου του νότιου άκρου της Αφρικής από τον Βαρθολομαίο Ντιάζ, το 1488.
Τι ήταν όμως αυτό που εμπόδιζε στην πραγματικότητα τους θαλασσοπόρους της εποχής να περάσουν το Ακρωτήριο Μποζαντόρ; Η περιοχή γύρω από το ακρωτήριο χαρακτηρίζεται από αβαθή νερά, αμμώδεις ξέρες, υφάλους, ισχυρό κυματισμό και δύσκολες καιρικές συνθήκες. Για τα πλοία της εποχής, που συνήθως ακολουθούσαν την ακτογραμμή, η πλεύση κοντά στο ακρωτήριο μπορούσε να αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνη. Ένα πλοίο μπορούσε εύκολα να προσαράξει, να παγιδευτεί στα αβαθή ή να καταστραφεί από τα κύματα, σε ένα απόκοσμο τοπίο ανάμεσα στην απέραντη έρημο και τον άγνωστο ωκεανό.
Ο Ζιλ Εάνες δοκίμασε μια διαφορετική τακτική. Αντί να επιχειρήσει να περάσει το ακρωτήριο πλέοντας κοντά στην ακτή, ανοίχτηκε δυτικά, προς τον άγνωστο Ατλαντικό. Αφήνοντας πίσω του τις αφρικανικές ακτές, απέφυγε τα επικίνδυνα αβαθή νερά και στη συνέχεια κατευθύνθηκε νότια. Όταν στράφηκε ξανά προς την ξηρά, διαπίστωσε ότι το φοβερό ακρωτήριο βρισκόταν πλέον πίσω του, βορειότερα. Από τότε, το Ακρωτήριο Μποζαντόρ έπαψε να αποτελεί αδιαπέραστο σύνορο. Ο περίπλους του ώθησε τους Πορτογάλους να εξελίξουν τη ναυσιπλοΐα τους, να απομακρύνονται περισσότερο από τις ακτές και να κατανοούν καλύτερα τους ανέμους και τα ρεύματα του Ατλαντικού. Το 1434, ο φόβος άρχισε να μετατρέπεται σε γνώση. Και αυτή η γνώση άνοιξε τον δρόμο για μια νέα εποχή εξερευνήσεων.
