Ο Αμαζόνιος με το κιάλι

Μετά από δύο μέρες πλεύση, έχοντας μπει για τα καλά στον Αμαζόνιο, και στις δύο όχθες του, η ματιά μου κολλούσε στο απέραντο πράσινο που χανόταν στα βάθη του ορίζοντα και δεν χόρταινα με τίποτα να το βλέπω και να το παρατηρώ. Καθώς οι πλοηγοί κατεύθυναν το πλοίο, γνωρίζοντας καλά τα νερά του ποταμού, πολλές φορές το περνούσαν τόσο κοντά από τις όχθες ώστε να φαίνονται περισσότερες λεπτομέρειες από τα τροπικά του δάση.

Σε αυτές τις τεράστιες εκτάσεις, υπάρχουν άνθρωποι που ζουν και βιοπορίζονται μακριά από όλους και από όλα, έχοντας στήσει τα δικά τους καταλύματα, είτε σε κάποιους μικρούς οικισμούς είτε τελείως απομονωμένοι. Τόσο με τα ίδια μου τα μάτια όσο και στους χάρτες, δεν είδα εκεί να υπάρχει κάποια υποδομή. Ούτε καν ένας δρόμος. Το μόνο τους μεταφορικό μέσο είναι κάποιο εξωλέμβιο σκάφος, το οποίο, εικάζω, πως θα το χρησιμοποιούν για να πάνε σε κάποια από τις μεγάλες πόλεις που μπορεί να υπάρχει εκεί κοντά για κάποιες απαραίτητες προμήθειες. Το πως ζουν, δεν μπορώ να το γνωρίζω. Δεν μπορώ να γνωρίζω πώς είναι να ζει κάποιος στην άγρια φύση, χωρίς να υπάρχει πρόσβαση – τουλάχιστον εύκολη – σε γιατρό, ή σε κάποια αγορά, χωρίς να έχει κάποιο μέσο επικοινωνίας αφού σε πολλά σημεία της διαδρομής που εντόπιζα αυτά τα καταλύματα, δεν υπήρχε ούτε ένα απλό σήμα κινητής τηλεφωνίας (για ίντερνετ, ούτε λόγος). Για το μόνο που μπορώ να είμαι βέβαιος, είναι πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν την ησυχία τους στο απόλυτο, μακριά από την φασαρία των… πολιτισμένων κοινωνιών που όσο περνάει ο καιρός και δυσκολεύουν οι εποχές, μετατρέπεται από απλώς ενοχλητική σε αφόρητη. Και κάπου εκεί, αναρωτήθηκα: Τι είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπίσεις; Τους κινδύνους της ζούγκλας από τους οποίους, αν την έχεις ζήσει, ξέρεις πως να προστατευθείς και πώς να επιβιώσεις ή τους κινδύνους του πολιτισμένου κόσμου που κάθε φορά εφευρίσκει νέους τρόπους για να ξεγελάσει τους ανθρώπους και να τους πείσει πως είναι ευτυχισμένοι ενώ στην πραγματικότητα γίνονται όλο και πιο δυστυχισμένοι. Δεν ξέρω πώς μπορεί να ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Κάτι όμως μου λέει μέσα μου πως δεν θα άλλαζαν αυτό το περιβάλλον με τίποτα.

Θέλοντας να αποτυπώσω όσο καλύτερα γινόταν αυτές τις εικόνες, δοκίμασα να προσαρμόσω τα κιάλια του πλοίου στην κάμερα του κινητού μου ώστε να εστιάσω περισσότερο στα σημεία που ήθελα να απαθανατίσω. Το αποτέλεσμα των φωτογραφιών, από άποψη αισθητικής ίσως να μην είναι το καλύτερο. Το περιεχόμενο τους όμως, δεν θα μπορούσε να είναι τόσο διακριτό χρησιμοποιώντας απλώς το κινητό μου ή τα 20mpxls της φωτογραφικής μου μηχανής.

 

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: