Το Ακρωτήριο του Φόβου

   Για πολλούς αιώνες, μέχρι το 1434, οι Ευρωπαίοι πίστευαν πως η νότια εσχατιά του Κόσμου στον Ατλαντικό Ωκεανό, βρισκόταν νοτιότερα από τις ακτές του σημερινού Μαρόκου, σε ένα ακρωτήριο το οποίο ήταν γνωστόως το Ακρωτήριο του Φόβου. Υπήρχε η φήμη πως στα νερά του χάνονταν ολόκληρα πλοία που βυθίζονταν από γιγαντιαία κύματα, πολλές φορές άρπαζαν φωτιά και τα πληρώματα τους έμεναν στο έλεος των θαλάσσιων τεράτων. Το ακρωτήριο αυτό, ήταν το Μποζαντόρ το οποίο βρίσκεται στην Δυτική Σαχάρα και το να πλεύσει κάποιος εκεί, φάνταζε τότε σαν αποστολή αυτοκτονίας.

Στιγμιότυπο 2020-04-26, 13.12.30

Στις αρχές του 15ου αιώνα, ο Πορτογάλος Πρίγκιπας Ερρίκος, αποφάσισε να στείλει πλοία για να εξερευνήσουν τις δυτικές ακτές της Αφρικής, με πρώτο στόχο να περάσουν το Ακρωτήριο του Φόβου. Μετά από δώδεκα χρόνια επίμονων προσπαθειών και με τις περισσότερες από τις 15 αποστολές που είχε στείλει να έχουν αποτύχει, το 1434, ο Ζιλ Εάνες κατάφερε να περιπλεύσει το ακρωτήριο, παύοντας για πάντα κάθε μεσαιωνικό μύθο που απέτρεπε τα πλοία της εποχής να φτάσουν μέχρι εκεί, ανοίγοντας ταυτόχρονα τον δρόμο για την εξερεύνηση των νοτιότερων άγνωστων ακτών της Αφρικής. Το ιστορικό αυτό επίτευγμα των Πορτογάλων, ήταν μια αποφασιστική νίκη στον φόβο, με τρόπαιο το άνοιγμα του δρόμου για την ανακάλυψη του άγνωστου Κόσμου. Ο περίπλους του Μποζαντόρ, θεωρείται ορόσημο στην Ιστορία των Γεωγραφικών Ανακαλύψεων, καθώς από τότε ο φόβος για το άγνωστο μετατράπηκε πλέον σε πρόκληση για τους Πορτογάλους θαλασσοπόρους που για τις επόμενες δεκαετίες, θα ανακαλύπτουν ολοένα και περισσότερες Αφρικανικές ακτές μέχρι την ανακάλυψη του νότιου άκρου της ηπείρου από τον Βαρθολομαίο Ντιάζ. 

Cabo Bojador

   Τι ήταν όμως αυτό που στην πραγματικότητα εμπόδιζε τους θαλασσοπόρους της εποχής να περάσουν το Ακρωτήριο Μποζαντόρ; Και πώς τα κατάφερε ο Ζιλ Εάνες; Η θάλασσα γύρω από το ακρωτήριο, είναι γεμάτη με αμμώδεις υφάλους που έχουν δημιουργηθεί από τις αμμοθύελλες της Ερήμου Σαχάρα, οι οποίες εκτείνονται σε απόσταση χιλιομέτρων από τις ακτές, ώστε τα πλοία που είχαν επιχειρήσει να το περάσουν, να έχουν κινδυνέψει να προσαράξουν και να παγιδευτούν, ακόμα και να καταστραφούν από τα μεγάλα κύματα του ωκεανού, σε ένα απόκοσμο σημείο μεταξύ μιας αχανούς ερήμου και ενός άγνωστου ωκεανού, όπου οι άγριες καταιγίδες και οι έντονοι άνεμοι είναι συχνοί. Ο Εάνες, δοκίμασε μια άλλη τακτική την οποία θα χρησιμοποιήσει και ο Βαρθολομαίος Ντιάζ δεκαετίες αργότερα, για να περάσει το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Όταν πλησίασε το Ακρωτήριο Μποζαντόρ, αντί να δοκιμάσει να το περιπλεύσει, κατευθύνθηκε δυτικά προς τον άγνωστο ωκεανό, αφήνοντας αρκετά πίσω του τις Αφρικανικές ακτές. Έπειτα, έπλευσε για μία μέρα νότια και στην συνέχεια κατευθύνθηκε και πάλι προ τις Αφρικανικές ακτές. Όταν τις προσέγγισε, συνειδητοποίησε πως το ακρωτήριο ήταν πλέον βορειότερα.

    Από τότε, το Ακρωτήριο Μποζαντόρ, έπαψε να εμπνέει φόβο και ώθησε τους Πορτογάλους να εξελίξουν τον τρόπο ναυσιπλοΐας τους,  πλέοντας μακριά από τις ακτές, κατανοώντας και εκμεταλλευόμενοι τα ρεύματα του ωκεανού.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: