Η Θάλασσα των Σαργασών

  Το 1492, τα πλοία του Κολόμβου, καθώς διέσχιζαν τον Ατλαντικό Ωκεανό με σκοπό να ανακαλύψουν τις ανατολικές ακτές της Ασίας, βρέθηκαν σε μια θαλάσσια περιοχή όπου οι άνεμοι δεν φυσούσαν, με συνέπεια τα πλοία να καθηλωθούν εκεί για μέρες. Στην επιφάνεια της θάλασσας υπήρχαν μεγάλες κηλίδες από φύκια, τα οποία υπήρχε κίνδυνος να κολλήσουν στα ύφαλα των ακινητοποιημένων πλοίων και να τα φθείρουν επηρεάζοντας σημαντικά την ταχύτητα τους, ακόμα και τις ελικτικές τους ικανότητες, αφού αυτά θα κολλούσαν και στο υποβρύχιο τμήμα του μηχανισμού του πηδαλίου.  Τα πληρώματα, επηρεασμένα από διάφορους μεσαιωνικούς μύθους και θρησκευτικές δοξασίες, άρχισαν να κυριεύονται από φόβο και να πιστεύουν πως πλέον τους τιμωρούσε ο Θεός για την ματαιοδοξία τους να φτάσουν στην άκρη του Κόσμου. Αυτό το κλίμα φόβου, ενίσχυε και η πρωτοφανή για εκείνους τροπική ζέστη της περιοχής που είχε ως συνέπεια οι άνδρες να διψούν περισσότερο ενώ τα αποθέματα νερού ήταν περιορισμένα. Τα πλοία του Κολόμβου, είχαν βρεθεί στην θαλάσσια περιοχή η οποία είναι γνωστή ως Θάλασσα των Σαργασών. Η τύχη τελικά, ευνόησε τα πλοία αφού ένας λεπτός άνεμος φύσηξε ώστε να βγουν από αυτή την περιοχή και να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Mar dos Sargacos

   Η ονομασία της Θάλασσας των Σαργασών, προέρχεται από την πορτογαλική λέξη “σαργάσο” (sargaço) που σημαίνει “φύκι”. Οι Πορτογάλοι ναυτικοί ήταν εκείνοι που την εντόπισαν πρώτοι πλέοντας δυτικότερα από τις Αζόρες, ονομάζοντας την Μar dos Sargaços. Δηλαδή, Θάλασσα των Φυκιών. Η θαλάσσια αυτή περιοχή βρίσκεται ανατολικά από τις Αντίλλες καταλαμβάνοντας μια κυκλική έκταση περίπου χιλίων χιλιομέτρων. Η ιδιαιτερότητα της είναι πως περιβάλλεται από τα τέσσερα ρεύματα του Βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού. Το Ρεύμα του Κόλπου, το Ρεύμα του Βόρειου Ατλαντικού, το Ρεύμα των Καναρίων και το βόρειο Ισημερινό Ρεύμα του Ατλαντικού. Στα στάσιμα νερά της, καταλήγουν τα φύκια που παρασέρνει το Ρεύμα του Κόλπου από τις Αμερικανικές ακτές, με αποτέλεσμα εκείνα να συσσωρεύονται καλύπτοντας μεγάλες εκτάσεις της επιφάνειας της καθώς στην περιοχή, κατά το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου, επικρατεί άπνοια. 

Sargasso 292
  Πριν ανακαλυφθούν οι Ναυτικές Μηχανές Εσωτερικής Καύσης, η θαλάσσια αυτή περιοχή ήταν φόβητρο για τα ιστιοφόρα πλοία την οποία απέφευγαν καθώς πολλά που είχαν παγιδευτεί εκεί, αφέθηκαν στο έλεος της θάλασσας με αποτέλεσμα κάποια να χαθούν και κάποια να βρεθούν με τα πληρώματα τους νεκρά, εξαντλημένα από την δίψα και την πείνα. Τα γεγονότα αυτά, δημιούργησαν πολλούς μύθους. Ένας από αυτούς ήταν το τέρας Κράκεν το οποίο ήταν ο τρόμος των ναυτικών. Το Κράκεν, σύμφωνα με τον μύθο,  ήταν ένα τεράστιο χταπόδι το οποίο εμφανιζόταν ξαφνικά στην επιφάνεια της θάλασσας, άρπαζε με τα πλοκάμια του τα διερχόμενα πλοία και τα καταβρόχθιζε. Η Θάλασσα των Σαργασών,  ήταν το μέρος που προτιμούσε καθώς μπορούσε να μείνει κρυμμένο κάτω από τα φύκια ώστε τα πλοία να μην μπορούν να το αντιληφθούν εγκαίρως. 

Kraken

  Η Θάλασσα των Σαργασών, δεν έχει καταγραφεί επίσημα ως ξεχωριστή θάλασσα από τον Παγκόσμιο Υδρογραφικό Οργανισμό, αφού η περιοχή αυτή δεν περιβάλλεται από ακτές και είναι απλώς μέρος του Ατλαντικού Ωκεανού. Σήμερα, τα πλοία την διέρχονται χωρίς κανέναν κίνδυνο. Και πάλι όμως, τα φύκια της θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στις προπέλες μικρών σκαφών και να τα ακινητοποιήσουν. 

Sargasso sea92

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: