Ζιλ Ντιμόντ ντ’ Ιρβίλ

Ο Σπουδαιότερος Γάλλος Θαλασσοπόρος

   Ο Ζιλ Ντιμόν ντ’ Ιρβίλ, γεννήθηκε το 1790 σε ένα χωριό της Κάτω Νορμανδίας, το Κοντέ Σουρ Νουαρό. Μεγάλωσε ως αγρότης. Επηρεασμένος από έναν θείο του, γοητεύτηκε με την μελέτη των βοτάνων, μια ενασχόληση που μεγαλώνοντας τον κέρδιζε όλο και περισσότερο. Το ενδιαφέρον του για την βοτανολογία, ήταν εκείνο που τον έστρεψε προς την θάλασσα καθώς εκείνη την εποχή αναχωρούσαν από την Ευρώπη ναυτικές επιστημονικές αποστολές με προορισμό τα νεοανακαλυφθέντα μέρη του Ειρηνικού, για την συλλογή άγνωστων για τους ευρωπαίους βοτάνων, εντόμων και ζώων. Ο νεαρός ακόμα Ντ’ Ιρβίλ εντάχθηκε το 1807 στην Ακαδημία του Γαλλικού Ναυτικού στην Βρέστη, επιδιώκοντας την συμμετοχή του σε ένα από αυτά τα ταξίδια. Εστιάζοντας περισσότερο στο επιστημονικό κομμάτι των σπουδών του παρά στο επιχειρησιακό, εξέλιξε τις σπουδές του στην Βοτανολογία και την Εντομολογία, ενώ, είχε μάθει Λατινικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ρωσικά, Κινεζικά, Εβραϊκά και Ελληνικά. 

pngocean.com  Το 1819, αναχώρησε από την Γαλλία με το πλοίο Σερβέτ υπό την διοίκηση του Πλοιάρχου Γκοτιέ Ντουπάρκ, με προορισμό να πραγματοποιηθούν υδρογραφικές έρευνες στα Νησιά του Αιγαίου. Κατά την παραμονή του στην Μήλο, έμαθε για την εύρεση ενός μαρμάρινου αγάλματος από έναν ντόπιο αγρότη που έσκαβε το χωράφι του. Το άγαλμα αυτό βρέθηκε στις 8 Απριλίου του 1820 και ήταν το περίφημο της Αφροδίτη της Μήλου το οποίο χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ. Ο Ντ’ Ιρβίλ, εκτιμώντας την μεγάλη του αξία, θέλησε να το αποκτήσει και να το πάρει μαζί του, κάτι που ο Πλοίαρχος Ντουπάρκ αρνήθηκε καθώς ήταν αρκετά βαρύ και ενδεχομένως να έθετε σε κίνδυνο το πλοίο στην επερχόμενη κακοκαιρία που είχε προβλέψει. Όταν το πλοίο έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, ο Ντ’ Ιρβίλ συνάντησε τον Γάλλο Πρέσβη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του μίλησε για το άγαλμα, πείθοντας τον να το αγοράσει. Ο Πρέσβης, έστειλε έναν απεσταλμένο του στην Μήλο για αυτό τον σκοπό. Όταν όμως έφτασε στο νησί, το άγαλμα μόλις είχε φορτωθεί σε ένα πλοίο για την Κωνσταντινούπολη καθώς το είχε αγοράσει ένας δραγουμάνος από το Φανάρι, ο Νικόλαος Μουρούζης. Ο απεσταλμένος του, κατάφερε αρχικά να παγώσει την πώληση του αγάλματος στον Φαναριώτη. Καθώς οι ντόπιοι του νησιού είχαν διχαστεί για το αν το άγαλμα έπρεπε να πάει στην Κωνσταντινούπολη ή στην Γαλλία. Αν και υπήρχε ο φόβος της δυσαρέσκειας της Υψηλής Πύλης, οι δημογέροντες του νησιού αποφάσισαν να το πουλήσουν στον Γάλλο Πρέσβη καθώς η Γαλλία ήταν μια πολύ ισχυρή γεωπολιτικά χώρα στην περιοχή σε αντίθεση με την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τελικά, το άγαλμα παραχωρήθηκε από τον Γάλλο Πρέσβη ως δώρο στον Βασιλιά της Γαλλίας και από το 1821 εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου.

   Δύο χρόνια μετά την απόκτηση της Αφροδίτης της Μήλου, η επιθυμία του Ντ’ Ιρβίλ, πραγματοποιείται και διορίζεται υποπλοίαρχος στο πλοίο “La Coquille” με προορισμό την εξερεύνηση της Ωκεανίας. Αναχώρησε από την Τουλόν τον Αύγουστο του 1822 και επέστρεψε σχεδόν τρία χρόνια μετά, με την γαλλική αποστολή να έχει συλλέξει μια εντυπωσιακή συλλογή από άγνωστα φυτά και ζώα, από τα Νησιά Φόλκλαντ, τις δυτικές ακτές της Νότιας Αμερικής, από διάφορα νησιά του Ειρηνικού, της Νέας Ζηλανδίας, της Νέας Γουινέας και της Αυστραλίας, έχοντας πραγματοποιήσει τον περίπλου της Γης. Μετά το ταξίδι του αυτό, ο Ντ’ Ιρβιλ, παρουσίασε στο Αρχηγείο του Γαλλικού Ναυτικού, ένα σχέδιο για μια ακόμη εξερεύνηση του Ειρηνικού Ωκεανού, ως πλοίαρχος αυτή την φορά, ώστε να χαρτογραφήσει κάποιες περιοχές και να συλλέξει ακόμη περισσότερες πληροφορίες από τα χιλιάδες νησιά του μεγαλύτερου ωκεανού του Πλανήτη. Αφού μετονόμασε το πλοίο “La Coquille” σε “Astrolabe” προς τιμή του πλοίου του Γάλου Εξερευνητή Λα Περούς ο οποίος χάθηκε κατά την διάρκεια μιας άλλης εξερεύνησης στον Ειρηνικό, απέπλευσε από την Τουλόν στις 22 Απριλίου του 1826. Σε αυτό το ταξίδι που διήρκεσε επίσης σχεδόν τρία χρόνια, o Ντ’ Ιρβίλ χαρτογράφησε την Νότια Νήσο της Νέας Ζηλανδίας, ανακαλύπτοντας στις βόρειες ακτές του, εκεί που βρίσκεται ο Πορθμός Κουκ, το νησί που σήμερα έχει το όνομα του. Συνέχισε το ταξίδι του προς τα Νησιά Φίτζι, και έπειτα προς τα Νησιά της Νέας Καληδονίας από όπου συνέχισε να πλέει βόρεια προς τα νησιά Βανουάτου και τα Νησιά του Σολομώντα. Όταν έφτασε στο νησί Βανικόρο των Νησιών του Σολομώντα, εντόπισε το ναυάγιο του Λα Περούς και συνέλεξε συντρίμμια από το πλοίο του χωρίς όμως να βρει κάποιον επιζώντα. Αφού εξερεύνησε και τις ακτές τις Νέας Γουινέας, επέστρεψε στην Τουλόν στις 25 Μαρτίου του 1829, έχοντας πραγματοποιήσει σειρά από υδρογραφικές έρευνες των νησιών που εξερεύνησε και έχοντας συλλέξει αρκετές πληροφορίες τόσο για τα φυσικά όσο και για τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά των νησιών. Βασιζόμενος στις διαπιστώσεις αυτής της εξερεύνησης, ο Ντ’ Ιρβίλ, διαχώρισε για πρώτη φορά τα Νησιά του Ειρηνικού σε τρεις μεγάλες ομάδες. Την Πολυνησία, την Μικρονησία και την Μελανησία. 

Dumont d'Urville 992

  Μετά από αυτό το ταξίδι, με αρκετά επιβαρυμένη την υγεία του, ο Ντ’ Ιρβίλ κλήθηκε από την Γαλλική Κυβέρνηση να γράψει για τα ταξίδια του. Αφού έμεινε από το 1834 μέχρι το 1836 στο Παρίσι για αυτόν τον σκοπό, επέστρεψε στην οικογένεια του στο Τουλόν. Οι αναφορές του εκδόθηκαν σε πέντε τόμους. Μέσα του όμως ένιωθε πως δεν είχε τελειώσει με την εξερεύνηση του Ειρηνικού. Έτσι, παρατηρώντας πως υπήρχε κάποιο ανεξερεύνητο κενό στον Ειρηνικό Ωκεανό, το 1837 ζήτησε από την Γαλλική Κυβέρνηση να πραγματοποιήσει μία ακόμη εξερεύνηση. Ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας δέχθηκε να του ανατεθεί ένα ακόμη ταξίδι, αλλά με μία επιπλέον αποστολή που ήταν θέμα γοήτρου για την Γαλλία. Να φτάσει στον Νότιο Μαγνητικό Πόλο και να τον αξιώσει ως Γαλλική Κτήση. Σε περίπτωση που αυτό δεν θα ήταν εφικτό, η εναλλακτική αποστολή ήταν να πλεύσει νοτιότερα από τον γεωγραφικό πλάτος των 74 μοιρών και 34 πρώτων και να καταρρίψει αυτό το ρεκόρ που είχε από το 1823 ο Βρετανός Τζέιμς Βέντελ. Ο Ντ’ Ιρβίλ, απέπλευσε και πάλι από την Τουλόν στις 7 Σεπτεμβρίου του 1837, αυτή την φορά με δύο πλοία. Το Astrolabe και το Zélée. Αφού διέπλευσε τον Ατλαντικό, έφτασε στον Πορθμό του Μαγγελάνου από όπου αποφάσισε να κάνει την πρώτη του προσπάθεια να προσεγγίσει τον Νότιο Μαγνητικό Πόλο. Τα δύο πλοία έπλευσαν νότια μέχρι που βρήκαν τους πρώτους πάγους, μέσω των οποίων αναζητούσαν περάσματα ώστε να πλεύσουν όσο το δυνατόν νοτιότερα. Μετά από προσπάθειες δύο μηνών, τα πλοία κατάφεραν να φτάσουν μέχρι το βορειότερο σημείο της ηπειρωτικής Ανταρκτικής, το οποίο βρίσκεται στην Γη Γκράχαμ, νότια από το Πέρασμα του Ντρέικ. Τα πληρώματα όμως είχαν εξαντληθεί και πολλά από τα μέλη του είχαν πάθει σκορβούτο. Αυτό, ανάγκασε τον Ντ’ Ιρβίλ να εγκαταλείψει προς το παρόν την προσπάθεια και να πλεύσει βόρεια προς τις ακτές της Χιλής για να αποκατασταθεί η υγεία των ανδρών του.

Dumont d'Urville Astrolabe

Από την Χιλή, διέπλευσε τον Ειρηνικό εξερευνώντας την Ταϊτή, την Τόνγκα, την Σαμόα, και τη Νέα Ζηλανδία. Έπειτα, έφτασε στην Τασμανία την οποία επέλεξε ως αφετηρία για μία ακόμη προσπάθεια να φτάσει στον Νότιο Μαγνητικό Πόλο. Τα δύο πλοία, έπλευσαν νότια και ήδη είχαν καταφέρει να βρεθούν νοτιότερα από όσο είχαν βρεθεί κατά την προηγούμενη προσπάθεια τους από τον Πορθμό του Μαγγελάνου. Στις 20 Ιανουαρίου του 1840, οι Γάλλοι κατάφεραν να περάσουν τον Ανταρκτικό Κύκλο και να εντοπίσουν τις ακτές της Ανταρκτικής. Έπειτα, περνώντας ανάμεσα από τους πάγους έπλευσαν δυτικά και δύο μέρες μετά ανακάλυψαν το Αρχιπέλαγος  Ντουμουλίν. Εκεί στήνοντας την Γαλλική Σημαία οι Γάλλοι έγιναν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που πάτησαν την Ανταρκτική (οι προηγούμενοι εξερευνητές που είχαν ανακαλύψει εδάφη της, περιορίστηκαν στην οπτική επαφή). Ο Ντ’ Ιρβίλ, ονόμασε το αρχιπέλαγος ως Ζεολοζί (Γεολογία) ενώ στις κοντινές ηπειρωτικές ακτές, έδωσε το όνομα της συζύγου του, Αντελί, μια ονομασία που διατηρείται μέχρι και σήμερα καθώς οι ακτές αυτές σήμερα αποτελούν το Γαλλικό τομέα της Ανταρκτικής. Τα πλοία συνέχισαν να πλέουν δυτικότερα πραγματοποιώντας μετρήσεις και υπολογισμούς για να εντοπίσουν την θέση του Μαγνητικού Πόλου. Μετά από έναν μήνα παραμονής στις ακτές της Ανταρκτικής, ο Ντ’ Ιρβίλ, αποφάσισε να αφήσει την περιοχή και να πλεύσει προς τα Νησιά Όκλαντ όπου εκεί ανακοίνωσε τον εντοπισμό του Νότιου Μαγνητικού Πόλου. Έπειτα, μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, επέστρεψε στην Γαλλία στις 6 Νοεμβρίου του 1840, έχοντας πραγματοποιήσει για τρίτη φορά τον Περίπλου της Γης. 

Dumont d'Urville navires

   Η επιστροφή του Ντ’ Ιρβίλ, σήμανε και το τέλος των ναυτικών εξερευνητικών αποστολών για τους Γάλλους οι οποίοι περιορίστηκαν στην διατήρηση των κτήσεων τους που είχαν προκύψει από αυτές. Ο Ντ’ Ιρβίλ, έμεινε στην ιστορία ως ο σπουδαιότερος Γάλλος θαλασσοπόρος. Σκοτώθηκε ενάμισι χρόνο μετά την επιστροφή του μαζί με όλη του την οικογένεια, στο πρώτο σιδηροδρομικό ατύχημα στην Ιστορία της Γαλλίας, όταν το τρένο με το οποίο ταξίδευε από το Παλάτι των Βερσαλλιών προς το Παρίσι, εκτροχιάστηκε στην πόλη του Μεντόν. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: