Ο Σταυρός του Τάγματος του Χριστού

Το σύμβολο που έφεραν στα πανιά τους οι Πορτογαλικές Καραβέλες

Στιγμιότυπο 2019-05-25, 8.22.42 μμΜετά την Πρώτη Σταυροφορία που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάληψη της Ιερουσαλήμ το 1099 από την συμμαχία των χριστιανικών κρατών που είχαν φτάσει από την Ευρώπη, ιδρύεται το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ σε μία περιοχή που κυριαρχούσε ο μουσουλμανικός πληθυσμός, καθώς η πόλη θεωρούνταν – και ακόμα θεωρείται –  ιερός τόπος και για τους μουσουλμάνους. Στην ανάγκη να προστατευθεί η πόλη από τις μουσουλμανικές επιθέσεις αλλά και να προστατεύονται οι χριστιανοί που ταξίδευαν εκεί για να προσκυνήσουν τον Πανάγιο Τάφο, το 1119 ιδρύθηκε το Τάγμα των Ιπποτών του Ναού ή αλλιώς Ναΐτες (η ονομασία προέρχεται από το Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ όπου πιστεύεται πως εκεί βρισκόταν ο Ναός του Σολομώντα). Με την πάροδο των ετών, από γενναίες δωρεές που δέχονταν τόσο σε χρήματα όσο και σε εκτάσεις γης από πιστούς μέχρι και Βασιλιάδες, οι Ναΐτες απέκτησαν μεγάλη οικονομική ισχύ σε σημείο να εξελιχθούν σε μία πανευρωπαϊκή τραπεζική επιχείρηση, της οποίας ο Μεγάλος Μάγιστρος (δηλαδή, ο ανώτερος άρχοντας τους) δεν λογοδοτούσε σε καμία ανώτερη εξουσία παρά μόνο στον Πάπα. Το 1285, Βασιλιάς της Γαλλίας ενθρονίστηκε ο Φίλιππος ο Τέταρτος. Ο Φίλιππος, είχε αρχίσει ήδη να ενοχλείται από τις δραστηριότητες των Ναϊτών διότι ήθελε να έχει την απόλυτη εξουσία στην επικράτεια του αλλά κυρίως ήθελε με κάποιον τρόπο να καρπωθεί την μεγάλη περιουσία που είχαν οι Ναΐτες στην κατοχή τους. Το μόνο και ανυπέρβλητο εμπόδιο του, ήταν η προστασία τους από το Παπικό Κράτος. Μέχρι που το 1305, το κονκλάβιο όρισε ως Πάπα τον ομοεθνή του Κλήμη τον Πέμπτο. Μετά από μια σειρά κατηγοριών του Φιλίππου προς τον Κλήμη που αφορούσαν τους Ναΐτες, όπως οι αιρετικές τελετές και η τοκογλυφία, με την ανοχή του Κλήμη, την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου του 1307 συλλήφθηκαν, βασανίστηκαν και θανατώθηκαν εκατοντάδες Ναΐτες ώστε να καταλυθεί κάθε δραστηριότητα τους (εξού και η προκατάληψη περί “Παρασκευής και 13” για τους καθολικούς). Το Τάγμα των Ναϊτών, καταργήθηκε και επισήμως το 1312 μετά από απόφαση της Παπικής Συνόδου του 1312 στην Βιέν (Γαλλική πόλη της περιοχής της Ωβέρνης) με τον τελευταίο Μεγάλο Μάγιστρο του τάγματος, Ζακ ντε Μολέ, να καταδικάζεται το 1314 και με διαταγή του Φιλίππου να θανατώνεται στην πυρά. 

PT-TT-OCCT-A-007-0234_m0005_derivada_Fotor  Σε αντίθεση με τον Φίλιππο τον Τέταρτο της Γαλλίας, οι Πορτογάλοι, πάντα υποστήριζαν τους Ναΐτες, παραχωρώντας τους εδάφη στην χώρα. Η στρατηγική κίνηση αυτή, έφερε αρκετούς Ναΐτες στην χώρα ώστε να συμβάλουν καθοριστικά στην εκδίωξη των Μαυριτανών από τα Πορτογαλικά εδάφη. Μετά την κατάργηση του Τάγματος των Ναϊτών, ο Βασιλιάς Διονύσιος της Πορτογαλίας, με τους Ναΐτες που βρίσκονταν στην χώρα του, δημιούργησε το 1318 ένα νέο τάγμα υπό την επιρροή του, με την ονομασία Στρατιωτικό Τάγμα των Ιπποτών του Χριστού, γνωστό και ως Τάμα του Χριστού. Το 1323, ο Πάπας Ιωάννης ο Δωδέκατος, με βούλευμα του, εξουσιοδότησε τον Διονύσιο να παραχωρήσει την κυριότητα του Ναού στο Τάγμα του Χριστού. Αρχικά, η έδρα του τάγματος ήταν στην πόλη Κάστρο Μαρίν στις νοτιοανατολικές ακτές της Πορτογαλίας, μέχρί που το 1357 μεταφέρθηκε στην πόλη Τούμαρ στην κεντρική περιοχή της χώρας, εκεί που ήταν η έδρα των Ναϊτών στην Πορτογαλία.

Στιγμιότυπο 2019-05-25, 6_Fotor   Στις 25 Μαρτίου του 1417, ο 23χρονος τριτότοκος γιος του Βασιλιά Ιωάννη του Πρώτου της Πορτογαλίας, Πρίγκιπας Ερρίκος, γνωστός στην Ιστορία και ως Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος, γίνεται ο Μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος. Ο Ερρίκος, σε μια περίοδο που η απομακρυσμένη από τα εμπορικά κέντρα της εποχής Πορτογαλία έψαχνε οικονομικές διεξόδους, έστρεψε το τάγμα προς την εξερεύνηση του άγνωστου ωκεανού με σκοπό να φτάσει και να κατακτήσει τις πλουτοπαραγωγικές περιοχές της Ασίας, καθώς η κατάκτηση του εμπορικού κόμβου της Μαυριτανικής τότε πόλης της Θέουτα από τους Πορτογάλους που είχε πραγματοποιηθεί πριν δύο χρόνια, αν και στέφθηκε με επιτυχία, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα κέρδη αφού  μετά την άλωση της, τα καραβάνια των μουσουλμάνων εμπόρων έπαψαν να φτάνουν εκεί, επιλέγοντας άλλους κοντινούς προορισμούς. Έτσι λοιπόν, με το Τάγμα του Χριστού, ο Ερρίκος άρχισε μια άλλου τύπου σταυροφορία. Μια σταυροφορία που δεν είχε ως σκοπό την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ και την ασφαλή μεταφορά των χριστιανών προσκυνητών στην πόλη, αλλά την ανακάλυψη του θαλάσσιου δρόμου προς τη Ασία, την κατάκτηση νέων χωρών και τον προσηλυτισμό των γηγενών στον Χριστιανισμό, κάτι που θα μετέτρεπε την Πορτογαλία σε ένα νέο και σημαντικό εμπορικό κέντρο. Οι αποστολές καλύπτονταν με έξοδα του ίδιου του τάγματος, αλλά και την ενεργή συμμετοχή και υποστήριξη του Παλατιού αφού μετά τον θάνατο του Ερρίκου, ο εκάστοτε Βασιλιάς της Πορτογαλίας, με την ενθρόνιση του, οριζόταν ταυτόχρονα και ο Μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος. Για τον λόγο αυτό, όπως και στις Σταυροφορίες, τα πλοία είχαν στα πανιά τους τον σταυρό του τάγματος και την διοίκηση της κάθε ναυτικής αποστολής την αναλάμβανε ένας από τους ιππότες του, όπως ήταν ο Βάσκο ντα Γκάμα, ο Βαρθολομαίος Ντιάζ, ο Πέδρο Άλβαρεζ καμπράλ και άλλοι εξερευνητές. 

Στιγμιότυπο 2019-05-25, 8_Fotor

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: