Λουίς Βαζ δε Τόρες

Η Ανακάλυψη του Περάσματος του Τόρες και η Διαπίστωση πως η Νέα Γουινέα είναι Νησί

  Στις 21 Δεκεμβρίου του 1605, ο Πορτογάλος θαλασσοπόρος Πέδρο Φερνάντες δε Κέιρος, υπηρετώντας στον Ισπανικό Στόλο, απέπλευσε από το Καγιάο του Περού με τρία πλοία, αναζητώντας στον Ειρηνικό Ωκεανό την Νότια Άγνωστη Γη. Τον Μάιο του 1606 έφτασε στην βόρεια ακτή του νησιού Εσπίριτου Σάντο των Βανουάτου πιστεύοντας πως είχε ανακαλύψει τις ακτές της Νότιας Γης. Εκεί, στις όχθες ενός ποταμού τον οποίο ονόμασε Ιορδάνη, ίδρυσε την αποικία της Νέας Ιερουσαλήμ. Εξ αιτίας όμως τις επιθετικότητας των ιθαγενών που είχε ως αποτέλεσμα την συνεχή απώλεια των ανδρών του, αποφάσισε μετά από έξι εβδομάδες να εγκαταλείψει την αποικία και να συνεχίσει την εξερεύνηση πλέοντας δυτικά. Αφού τα τρία πλοία είχαν αποπλεύσει από το Εσπίριτου Σάντο, την νύχτα της 11ης Ιουνίου του 1606 έπεσαν σε μία καταιγίδα, ώστε το πλοίο του Κέιρος να χάσει την επαφή του με τα άλλα δύο πλοία, αναγκάζοντας τον να επιστρέψει προς το Καγιάο. Στο ένα από τα δύο εναπομείναντα πλοία, πλοίαρχος ήταν ο Πορτογάλος Λουίς Βαζ δε Τόρες ο οποίος ανέλαβε να ηγηθεί για την συνέχεια της αποστολής. 

   Καθώς τα δύο πλοία αναζητούσαν για δύο εβδομάδες το πλοίο του Κέιρος, ο Τόρες, διαπίστωσε πως η ακτή που είχε ανακαλυφθεί και είχε ιδρυθεί η αποικία της Νέας Ιερουσαλήμ, δεν ήταν μέρος της Νότιας Γης αλλά ενός μόλις νησιού. Αφού τα δύο πλοία δεν κατάφεραν να βρουν το πλοίο του Κέιρος, οι πλοίαρχοι τους άνοιξαν τους σφραγισμένους φακέλους που είχαν λάβει από τον Αντιβασιλέα του Περού, οι οποίοι περιείχαν εντολές σε περίπτωση απώλειας του Κέιρος. Οι εντολές ήταν να αναλάβει την ηγεσία της αποστολής ο Πλοίαρχος του άλλου πλοίου, Ντιέγο δε Πράδο, και να οδηγήσει τα πλοία προς την Μανίλα. Παρόλα αυτά, ο Πράδο άφησε τον Τόρες στην ηγεσία της αποστολής. Καθώς τα πλοία ακολουθούσαν βορειοδυτική πορεία ώστε να πλεύσουν βόρεια του νησιού της Νέας Γουινέας, οι αντίθετοι ισχυροί άνεμοι ανάγκασαν τον Τόρες να πλεύσει νότια του νησιού ώστε να αποφύγουν τους ανέμους και τους μεγάλους κυματισμούς του ωκεανού. Κατά την πλεύση του προς την Νέα Γουινέα, πλησιάζοντας το νοτιοανατολικό άκρο του νησιού, στις 14 Ιουλίου του 1606 ανακάλυψε το νησί Ταγκούλα ενώ τέσσερις μέρες αργότερα ανακάλυψε και το νησί Μόρσμπι του Αρχιπελάγους Λουσιάδες το οποίο ονόμασε Γη του Αγίου Μπουεναβεντούρα (Τierra de San Buenaventura) αξιώνοντας το για το Ισπανικό Στέμμα. Κατά την εξερεύνηση του νησιού Μόρσμπι, οι Ισπανοί ήρθαν αντιμέτωποι με την επιθετικότητα των ιθαγενών, αιχμαλωτίζοντας είκοσι από αυτούς, ώστε ο Τόρες να τους παρουσιάσει στον Βασιλιά της Ισπανίας. Ανάμεσα τους, ήταν και μια έγκυος γυναίκα η οποία γέννησε μετά από μερικές εβδομάδες.

   Αφού έφτασε στις νότιες ακτές της Νέας Γουινέας, έπλευσε κατά μήκος των ακτών προς δυτική κατεύθυνση ώσπου στις 10 Αυγούστου του 1606, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Λαυρέντιου, ανακάλυψε έναν κόλπο στον οποίο έδωσε το όνομα του Αγίου. Εκεί, έγινε και η πρώτη αποβίβαση των Ισπανών στο νησί. Έπειτα, ο Τόρες με τα πλοία του, συνέχισε να πλέει δυτικά και να χαρτογραφεί τις ακτές, ανακαλύπτοντας στην συνέχεια τον – κατά πολύ μεγαλύτερο από τον Κόλπο του Αγίου Λαυρεντίου – Κόλπο της Παπούα. Συνεχίζοντας δυτικά, ο Τόρες πέρασε από τον πορθμό που χωρίζει την Νέα Γουινέα με την Αυστραλία ο οποίος σήμερα φέρει το όνομα του (Πορθμός του Τόρες). Κατά τον διάπλου του πορθμού, ο Τόρες, εντόπισε νοτιότερα τα νησιά που εκτείνονται βόρεια των ακτών της Χερσονήσου του Ακρωτηρίου Γιορκ της Αυστραλίας. Έπλευσε προς τα νησιά, εντοπίζοντας και το Ακρωτήριο Γιορκ, χωρίς ωστόσο να αντιληφθεί πως είχε φτάσει στο βορειότερο σημείο μιας ανεξερεύνητης ηπείρου, πιστεύοντας πως απλά ήταν οι ακτές ενός ακόμα νησιού. 

   Ο Τόρες, συνέχισε να πλέει δυτικά και κατά μήκος των νότιων ακτών της Νέας Γουινέας, φτάνοντας στο δυτικότερο άκρο του νησιού στις 27 Οκτωβρίου του 1606. Έπειτα έπλευσε μέσω της Θάλασσας της Χαλμαχέρα προς τα Νησιά των Μπαχαρικών (Μολούκες) και από εκεί, προς την Μανίλα όπου και κατέπλευσε στις 22 Μαΐου του 1607 έχοντας γίνει ο πρώτος ευρωπαίος που περιέπλευσε τις νότιες ακτές της Νέας Γουινέας, ανακαλύπτοντας – εκτός του Πορθμού του Τόρες – πως η Νέα Γουινέα είναι νησί και όχι τμήμα την Νότιας Γης όπως ήταν τότε πιστευτό καθώς μέχρι τότε είχαν ανακαλυφθεί μόνο οι βόρειες ακτές της. Όταν το 1762 οι Βρετανοί κατέλαβαν την Μανίλα από τους Ισπανούς, ο Σκοτσέζος γεωγράφος Αλεξάντερ Νταλρίμπλ, ανάμεσα σε πολλά άλλα, βρήκε και το αρχείο με τις καταγεγραμμένες μαρτυρίες των ανακαλύψεων του Τόρες. Όταν ο Νταλρίμπλ επέστρεψε στην Αγγλία, το 1771, με βάση τα αρχεία που βρήκε έκδωσε το σύγγραμμα “Ιστορική Συλλογή από τα Διάφορα Ταξίδια και Ανακαλύψεις του Νότιου Ειρηνικού Ωκεανού”  (Historical Collection of the Several Voyages and Discoveries in the South Pacific Ocean ). Από εκείνο το σύγγραμμα, καθιερώθηκε η ονομασία του πορθμού που ανακάλυψε ο Τόρες, ως Πορθμός του Τόρες. 

   Κατά την επιστροφή του στην Μανίλα, ο Τόρες, ήλπιζε πως θα επιστρέψει στην Ισπανία για να αναφέρει προσωπικά τις ανακαλύψεις του στον Βασιλιά της Ισπανίας. Όμως, ο Ισπανός Κυβερνήτης των Φιλιππίνων Κριστόμπαλ Τέγιεθ δε Αλμάνθα, έκρινε πως θα ήταν πιο ωφέλιμο εκείνος και το πλήρωμα του να παραμείνουν στην Μανίλα. Μερικές μέρες αργότερα, έφτασαν δύο Ισπανικά πλοία από τις αποικίες της Αμερικής από όπου ο Τόρες έμαθε πως ο Κέιρος είχε καταφέρει να επιβιώσει, ώστε να του γράψει μια επιστολή περιγράφοντας το ταξίδι του. Από τότε, χάνονται τα ιστορικά ίχνη του Τόρες. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: